Deniz kıyısında Sığacık köyü ve iskelesi var. Sığacık Seferhisar’ın iskelesi. Bu köyü diÄŸer köylerden ayıran yönü surlala çevrili olmasıdır. Köye kale kapılarından giriliyor. Kale duvarlarının  iki yanı deniz. Gün batarken herkes kale kapılarından içeri girerek hendeÄŸi aÅŸmak için indirilen köprüler çekiliyor. Köy evleri kale duvarları ile bitiÅŸmiÅŸ. Kale kapıları duruyor ama kocaman ve saÄŸlam kapıları yok artık. Surların yapılışı Selçuklulara ve XVI ‘a dayanıyor. Kaptan Piri Reisin isteÄŸi üzerine yapılmış. Kale ve köy SÄ°T alanı yapılarak koruma altına alınmıştır. Belki toplu bir restorasyon yapılırsa köy çok daha iyi bir hale getirilebilir.

Seferhisar’ın merkeze uzaklığı 47 km ve nüfusu on sekiz bin kadar. Seferhisar küçük bir köy meydanı, cami, park ve ticarethanelerden oluÅŸuyor. Burada baÄŸcılık en çok da mandalin üretimi yapılıyor. Ä°ki yanı körfezle sarılmış yarımadası ile deniz turizmi bakımından geliÅŸmiÅŸ.
Seferhisar’ın tarihine bakmak gerekirse; XIII. yy’da Selçuklu XIV. yy’da AydınoÄŸulları ve sonrasında Osmanlı egemenliÄŸi altında yaÅŸadı. Yöredeki Osmanlı Selçuklu eserleri; Koçibey Mescidi, Göksüzler Mescidi, Turabiye camisi, Sığacık camisi, AÄŸa camisi, Hındırlık camisi, Yeni camii’dir.

Merkez sahilin bir kilometre yukarısındadır. Güzel turistik taÅŸ evleri var. Evler iki üç katı geçmeyen ÅŸirin kasaba görünümündedir. Ä°skele ile Mimoza koyu arasında Karaburun’un yazlık evlerinin yerleÅŸtiÄŸi alan, küçük koylar gizliyor. Ä°skeledeki balıkçı barınağı çevresinde Karaburun’un balıkçı lokantaları dizilmiÅŸ. Herzaman taze balık bulmak mümkün. Ayrıca Karaburun yolu üzerinde balıkçı çiftlikleri bulunuyor. Mimoza ve Bodrum koylarında sahil otelleri bulma imkanınız var. Karaburun merkezine çok yakın güzel ve tarihi köyler var. Bu köyler mübadeleden sonra boÅŸaltılmış köylerdir ve bunun sonucundada evleri bakımsız kalmıştır. Evlerin büyük çoÄŸunluÄŸu ise eski Rum evleridir. Yeni Liman üzerindeki Tepeboz köyü 500-600 yıllık çeÅŸmeler, evler, dini yapıları hala ayaktadır.

Karaburun yarımadası 200′ün üzerinde kuÅŸ türü barındırıyor.  Bölgede küçükbaÅŸ hayvancılık olduÄŸu için çeÅŸmeler oldukça fazla. Zengin bir faunası var. Yaban Domuzu, tilki, sansar, su samuru, porsuk, tavÅŸan, sincap, kartal, ÅŸahin, doÄŸan,böcekler kelebekler, kaplumbaÄŸa ve yengeçler, bukalemun, kertenkele gibi hayvanların yaÅŸadığı büyük bir barınak.
Gençlerin büyük kentlere göç etmesi bağların bakımsızlaşmasına ve bağcılığın bitmesine neden olmuştur. Bölgede yetişen başlıca tarım ürünleri Enginar, zeytin ağaçları, çiçekçilik, narenciyedir.

Karaburun kırlarının çiçeklerle dolu olması mitololjik bir öyküden gelmektedir. Nergis çiçeÄŸinin adı Nargisus’tan gelmektedir.
Irmaklar tanrıçası Nana’nın oÄŸlu olan Nargisus yakışıklı herkesin ilgisini çeken bir genç. Fakat çevresiyle hiç ilgilenmeyen Nargisus çevresiyle ilgilenmeyen başıboÅŸ tek başına yaÅŸayan biriydi. Kendisine aşık olan zeus’un kızı ‘Echo’nun aÅŸkına da kayıtsız kalır. Sonunda Nargisus’un bu tavırları tanrıları kızdırır ve kendisine aşık ederek cezalandırlar. Artık Nargisus sadece kendine aşıktır ve bütün gün saatlerce suda aksini seyredip durur. Günler geçtikçe erir yok olur. Bunun üzerine doÄŸa tanrıçası Nargisusun bedenini nergis çiçeklerine dönüştürür. Narsisizm bu öyküden alır adını.

Ä°zmir’in sahil ÅŸeridinde doÄŸası bozulmamış yerlerden biri. Güzel köyleri ve koyları hoÅŸ mekanları var. Ege’nin diÄŸer turizm merkezleri kadar kalabalık olmamasının sebebi turistik deÄŸerlerden uzak olmasından deÄŸil merkeze ve hava alanına uzaklığı ilçeyi turizme uzak tutmuÅŸtur. Kalabalıktan hoÅŸlanmayan sükunet arayanlar burayı tercih edebilir. Deniz, sualtı, doÄŸa yürüyüşleri, köy turizmi, eko ve argo turizmi yapılabilir. Köyleri ilçeye yakındır. Yaz döneminde nüfusu artan Karaburun’un tarihteki adı Mimas ve ilçenin tarihi Prehistorik dönemden baÅŸlıyor.izmir ilinin en küçük ilçesidir. 1426′da Osmanlı topraklarına katılmıştır. Ãœrünleri Enginar, üzüm, nergis çiçeÄŸi, Nar, Narenciye, Badem yetiÅŸtiriliyor.

Ova yazlıkçıların ilk keÅŸfettikleri yerler arasında. Eski taÅŸ evler ile yeni lüks evleri iç içe. Kendine özgü yapısını korumuÅŸ olan köyleri var. Bitki olarak Enginar yetiÅŸtiriliyor. Tekne kiralanarak Yuva kent, Kocaman, Keçitaşı, Ä°nceburun gibi koyları gezilip görülebilir. Bir çok lokantasında taze balık bulmak imkanlı. Eski tarihlerde bölge denizle kaplıydı depremler vb sonucunda sular çekildi balık kalıntıları olduÄŸu için adına Balıkova denmiÅŸtir. Balıklıova, Karaburun Yarımadası’nın ÇeÅŸme yöresine baÄŸlantısı olan tek elveriÅŸli yerdir. Köyün en ciddi sorunu ulaşıma el vermeyen daÄŸlık yarımadadır. Karaburun Yarımadası virajlı ve rampa yolları ile ün yapmış zorlu bir bölgedir. Bu yüzden ulaşım zordur.

Åžair urla’lıydı. 1900 yılında Urla’da doÄŸmuÅŸ çocukluÄŸunu ilk gençliÄŸini burada geçirmiÅŸtir. Ä°lkokulu burada liseyi Atina’da bitirmiÅŸtir. Türkiye’de diplomatlık yapmış ÅŸair bir çok yer dolaÅŸmıştır. 1963 de Nobel Edebiyat Ödülünü almıştır. 1971′de Atinada hayata gözlerini yumdu. Atina’daki evi ÅŸuanda butik otel. lobisi kitapları ve resimleri ile süslü. Simgecilik Akımı’nın önde gelen ÅŸairlerinden olan Seferis denemeleriyle de tanınır. I.dünya savaşında Yunanistana göç ettiler. Seferis’in hayatını etkileyen en önemli olay, 1922′de Anadolu’da Türk KurtuluÅŸ Savaşı sırasında Yunan kuvvetlerinin bozguna uÄŸraması ve Ä°zmir’in yakılmasıdır. O günden sonra Ä°zmire ve orada yaÅŸadığı hayata hasret kalmıştır. Denemelerinden ve anılarından yapılan seçmelerden oluÅŸan bir yapıtı “Üç Kırmızı Güvercin” adıyla çevrilmiÅŸtir.

Günümüzde MordoÄŸan ; Ardıç, Çatalkaya, Eski MordoÄŸan, Kütlücek ve Merkez mahalleleri adıyla bilinen beÅŸ mahalle ile mücavir alanında yer alan üç adet köyden oluÅŸmaktadır. Köyler; EÄŸlen hoca, Kösedere ve Ä°necik’tir.  Denize girmek, piknik yapmak, yalnız kalmak isteyenler için uygun bir mekan. MordoÄŸan’ın tarihi Karaburun yarımadasındaki bir çok yerleÅŸim biriminden çok önce, Preistorik dönemden baÅŸlıyor. Bölgede çıkarılan buluntuların  Ä°.Ö.4000 yıllarına ait olduÄŸu belirlenmiÅŸtir. Bu döneme ait yerleÅŸim izleri Manastır, Çakmak Tepe, MordoÄŸan ve Ildırı’da bulunuyor. Bölge Türk boylarından AydınoÄŸlularınınn yönetiminden sonra 1426 yılında Osmanlı topraklarına katılmıştır.

1924 yılında türkiye ile yunanistan arasında nüfus değişimi mübadeleden önce Müslümanlar ve Ortodokslar birlikte yaşıyordu. Sahile yakın yerleşkelerin bir çoğu Rumlara aitti. Rumlardan kalma evleri, sokaları, kiliseleri, bağları, zeytinlikleri, yemek kültürü ve özellikle mezeleri ile günümüze bir çok eser bırakmışlardır. Mübadeleden kalan kimse olmadığı için atalarının yaşadığı yerleri görmek isteyen turistler buralara uğruyor ve keyifli zaman geçiriyorlar.